Η Κώμα του Γιαλού

Αρχική Σελίδα

 
Τα δάκρυα ήρθαν από την Κώμα του Γιαλού

< επιστροφή

 

 

ΕΞ ΑΦΟΡΜΗΣ

 

ΑΠΟ ΜΙΑ πρώτη ματιά ήταν μια ακόμα συνηθισμένη χοροεσπερίδα προσφύγων κατοίκων Λονδίνου και Σαουθάμπτον αυτή τη φορά από την Κώμα του Γιαλού, που γιόρταζαν τα είκοσι χρόνια από την ίδρυση του Συνδέσμου τους. Βρέθηκα στην εκδήλωση εντελώς τυχαία προσκεκλημένος ενός φιλικού μου ζευγαριού, του Ανδρέα και της Τίτσας, περισσότερο για να ικανοποιήσω μια κοινωνική υποχρέωση και λιγότερο από επιθυμία να συμμετάσχω σε άλλη μια αντικατοχική βραδιά διανθισμένη με πατριωτικά λογύδρια και χιλιοειπωμένα συνθήματα για τον πόθο της ελευθερίας που τριάντα τέσσερα χρόνια μετά έχουν την αδιάφορη γεύση της επανάληψης.


Πήγαμε λίγο νωρίτερα από τους υπόλοιπους και μπροστά στο θέαμα της άδειας αίθουσας με τα ομοιόμορφα στρωμένα και διακοσμημένα τραπέζια προετοίμασα τον εαυτό μου για άλλη μια θλιβερή σύναξη ηλικιωμένων που βλέπουν πια το ΄74 σαν ένα ορόσημο της καθοδικής τροχιάς της ζωής τους παρά σαν προσκλητήριο ή εγερτήριο για αγώνα. Όταν, όμως, άρχισαν να καταφθάνουν οι «χωριανοί», άνθρωποι της πρώτης γενιάς μαζί με τα παιδιά τους και τα παιδιά των παιδιών τους, ζωηρά φυντάνια δέκα, δεκαπέντε και είκοσι χρόνων και όταν ο χώρος άρχισε να γεμίζει από την εκρηκτική ζωτικότητα και το κέφι τους, η βαρεμάρα έδωσε τη θέση της στην έκπληξη και η έκπληξη σε κάτι πιο ουσιαστικό.


Εδώ υπήρχε κάτι διαφορετικό που δεν είχα ξαναδεί, μια αυθεντική αλληλεπίδραση τριών γενιών σε μιαν αδιάσπαστη ενότητα που εκφραζόταν σε αυτό το υπέροχο ανακάτεμα και την άνεση μεταξύ τους. Και σε αυτή την περίπτωση ακούστηκαν ομιλίες με το λίγο πολύ τετριμμένο λεξιλόγιο με τις φιλολογικές υποσχέσεις για επιστροφή στα πατρογονικά εδάφη, αλλά εκφωνήθηκαν από ανθρώπους που με τον απλό τους τρόπο απαλλαγμένο από κάθε πόζα και κάθε επιτήδευση σε έκαναν να νιώθεις ότι εννοούσαν την κάθε τους λέξη. Ακόμα και τα σπασμένα ελληνικά των παιδιών που εκπροσωπούσαν τους νέους είχαν μέσα τους μιαν απροσδόκητη αίσθηση συνέχειας με έναν τόπο όπου δεν έζησαν ούτε μια μέρα - την Κώμα του Γιαλού. Ήταν η ίδια αίσθηση που έκανε τον κοινοτάρχη Δημήτρη Δημητρίου να αφήσει μισοτελειωμένο το ποίημα που διάβαζε για το χωριό και να φύγει από το βήμα πνιγμένος στα δάκρυα ζητώντας συγγνώμη για την αδυναμία του να συνεχίσει. Αληθινά δάκρυα από αυτά που είναι σπάνια γιατί αναβλύζουν από τα βάθη.


Ύστερα ανέβηκαν μικροί μεγάλοι στην πίστα κι έδωσαν του ζεϊμπέκικου και του χασάπικου να καταλάβει. Ωραίες γελαστές γυναίκες. Ωραίοι γελαστοί άντρες. Ωραίοι γελαστοί άνθρωποι.


Δεν πήγα ποτέ στην Κώμα του Γιαλού ούτε μετά που άνοιξαν τα οδοφράγματα, αυτή όμως την κρύα νύχτα στο New Southgate του Λονδίνου οι Κωμίτες με πήραν εκεί σε ένα πολύτιμο κι αξέχαστο ταξίδι.

TOY ΜΑΡΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Σημερινή

Τετάρτη, 07 Νοεμβρίου 2007

 

 

αρχή ^